czwartek, 23 lutego 2017

Halflings: The guardians of the Moor #1 / Niziołki: Strażnicy Wrzosowiska #1




Hello everyone immensely welcome!


Unfortunately, the snap heads at work did not allow me to do what I love much more, or painting figures and dressing in the form of an entry. Fortunately, the head already in place and DwarfCrypt back with another mini project. This time I will halflings from Warhammer's Moot.

I always wanted to paint for himself a small team of chaps who love eating and lounging on the green meadow. As this is a dark fantasy and my Halflings will proudly wear the name of the Guardians of the Moors, protect their countrymen against ... a gang of wolves, spirit or malicious gnomes. 

Gradually I expanded a band of new members - today a classic halfling from1992 and the few years younger companion from Lumpkin Croop'S Halflings. To be presented today, the duo added the dog catching, which compared with the halfling looks like a steed of fire.

Some facts.
Halflings (or Hobbits like in master Tolkien's books), are little people living at the Moot. In the history of the world, the area has been awarded the Halflings about 1,500 years ago (during the Age of the Three Emperors) edict Ludwig Fat in recognition Halflings for the development of the imperial kitchen, enjoying the hitherto fatal opinion.

Halflings are small in height and slight physique (like slightly reduced, according to the proportions, humans), and because they do not shun food, usually have fat faces and big bellies visible on the painted figurines. They do not grow their beards, but have large, very hairy feet and hands. For this reason, most walk barefoot, because the thick sole of their feet and so protects them from unpleasantness travel.


Halflings are usually optimists, it being possible to determine their disposition as children (not childish). They appreciate the security and peace of mind. Often they are laughing, welcoming and polite in relation to the other, rarely resorting to any form of violence.Not particularly fond of a long and dangerous journeys, preferring rather interesting stories at the warm fireplace (and necessarily with a tasty meal) from a genuine threat. Sometimes timid but determined when it is necessary to face the danger.The basic value is the halfling family. Therefore, it attaches great importance to its genealogy, carefully seeking out any relationship with other families halflińskimi. Unwritten rule at the same time turning to other Halflings per cousin - which results not only polite by nature, but is usually supported by the facts (Halflings are always somehow related to each other).Outside the family, Halflings attach great importance to cooking, which for them is also art, craft, and an excellent way to relax. They know a lot of regulations, which are taught from early childhood.

Halflings usually live in small, cozy bungalows, mostly in small, rural communities. Often these houses are built on the slope of a hill or mountain, so it is widely believed that some of the Halflings live in burrows.
Our halflings love of fun, parties and festivals, often so arrange them for any reason. Present are huge amounts of food, tells stories and arranges game. Fun are organized during the equinox, summer solstice, the last day of cereals, birthday, anniversary of the founding of the village, and the Week Cake.




Games Workshop's Lumpkin Croop'S Halflings




Witam wszystkich niezmiernie serdecznie!

Niestety urwanie głowy w pracy nie pozwoliło mi na to co kocham o wiele bardziej, czyli malowanie figurek i ubieranie tego w formę wpisu. Na szczęście głowa już na swoim miejscu i DwarfCrypt powraca z kolejnym mini projektem. Tym razem będą to niziołki z młotkowej Krainy Zgromadzenia.

Zawsze chciałem pomalować dla siebie niedużą drużynę tych jegomości uwielbiających pałaszowanie i wylegiwanie się na zielonej łące. Jako, że to dark fantasy to i moje halflingi będą dumnie nosić nazwę Strażników Wrzosowiska i ochraniać swoich ziomków przed... watahą wilków, duchem czy złośliwymi skrzatami.
Sukcesywnie będę powiększał bandę o kolejnych członków - dziś klasyczny niziołek z 1992 roku oraz jego kilka lat młodszy kompan z zestawu Lumpkin Croop'S Halflings. Do przedstawianego dziś duetu dodałem także psa łowczego, który w porównaniu z niziołkiem wygląda niczym rumak bojowy.

Trochę faktów
Halflingi ( lub inaczej Hobbici jak chciał nazywać niziołki mistrz Tolkien), są niewielkim ludem zamieszkującym głównie Krainę Zgromadzenia. W historii świata, obszar ten został przyznany halflingom około 1500 lat temu (w okresie Wieku Trzech Imperatorów) edyktem Ludwiga Grubego w uznaniu zasług halflingów dla rozwoju kuchni imperialnej, cieszącej się dotąd fatalną opinią.

Niziołki są małego wzrostu i drobnej budowy ciała (przypominają nieco zmniejszonych, zgodnie z proporcjami, ludzi), a ponieważ nie stronią od jadła, najczęściej mają pucułowate twarze i duże brzuchy widoczna na pomalowanych figurkach. Nie rosną im brody, za to mają duże, bardzo owłosione stopy i dłonie. Z tego powodu najchętniej chodzą boso, gdyż gruba podeszwa ich stóp i tak chroni ich przed nieprzyjemnościami podróży.

Halflingi najczęściej są optymistami, przy czym można by określić ich usposobienie jako dziecięce (nie dziecinne). Cenią sobie bezpieczeństwo i spokój. Często są roześmiani, serdeczni, i grzeczni w stosunku do innych, bardzo rzadko uciekając się do jakiejkolwiek formy przemocy.
Nieszczególnie przepadają za dalekimi i niebezpiecznymi podróżami, preferując raczej ciekawe opowieści przy ciepłym kominku (i koniecznie przy smacznym posiłku) od autentycznego zagrożenia. Bywają bojaźliwe, ale i zdeterminowane, gdy zachodzi konieczność stawienia czoła niebezpieczeństwu.
Podstawową wartością jest dla halflinga rodzina. Dlatego przywiązuje bardzo dużą wagę do swojej genealogii, skrupulatnie odszukując wszelkie powiązania z innymi rodami halflińskimi. Niepisaną zasadą jest przy tym zwracanie się do innych halflingów per kuzynie - co wynika nie tylko z grzecznej natury, ale zazwyczaj jest poparte faktami (halflingi zawsze są ze sobą jakoś spokrewnione).
Poza rodziną, halflingi przywiązują ogromną wagę do gotowania, które jest dla nich jednocześnie sztuką, rzemiosłem, jak i wyśmienitym sposobem na relaks. Znają bardzo wiele przepisów, których uczą się od wczesnego dzieciństwa.

Halflingi mieszkają zazwyczaj w niewielkich, przytulnych domkach, głównie w niewielkich, wiejskich społecznościach. Często takie domki są budowane w zboczu wzgórza lub góry, dlatego powszechnie uważa się, że część halflingów żyje w norach.
Nasze niziołki uwielbiają zabawy, przyjęcia i festyny, często więc urządzają je z byle powodu. Obecne są ogromne ilości jedzenia, opowiada się historie i urządza gry. Zabawy są urządzane podczas równonocy, letniego przesilenia, ostatniego dnia zbóż, w dzień urodzin, rocznicę założenia wioski, oraz Tygodnia Ciast.
















czwartek, 16 lutego 2017

Drycha, the most spiteful of all the Dryads // Drycha, najbardziej mściwa ze wszystkich Driad





"Trees stood to fight,
Alders on the first series started to attack,
Willow and Ash stood in the second array,
Dark green holly continued unperturbed,
Armed with a claws, injuring hands,
Measured steps, uniting heaven and earth,
Imperturbable Guardian of the Door.

Heath carried the rest,
Tortured people,
Robust poplars in battle much suffered.
Some of them lay on the battlefield,
When the enemy cruelly pierced them through ... "

- Cad Goddeu (Battle of Trees) fragment. Old-Welsh poem. Translation own.


After this short medieval introduction (about the older Celtic roots), warmly welcome all the next trip. Today again a fantasy, but do not be afraid, historical posts were coming like a Viking drakkars to Lindisfarne ...

Drycha, the most spiteful of all the Dryads. But first, Who are the dryads? 

In Greek mythology, was a nymph of trees. More specifically, the dryads were nymphs of oak trees, although this word is used now for all wood nymphs. We find them now in an RPG, computer games, movies and literature. 
They are often characterized by color in a shade of green, bronze and wood in general coloration. 
Dryads are worshipers of Nature cults. They shun other races and kill almost anyone who violates their sacred forests. Their community is made up almost exclusively of women (Ents and spar while the male representatives).

Drycha, the most spiteful of all the Dryads
Drycha, the Briarmaven of Woe, is a powerful spirit of Athel Loren. Long ago, Drycha held court amongst the roots of Addaivoch, the once-glorious creature known in recent times as the Tree of Woe. Most believe that Drycha lost her mind when Morghur’s death tainted that ground forever, but in truth, she was capricious and malevolent for many long years before that tragedy. Drycha remembers well the days before the coming of the Elves, and has ever rued the folly that shackled the forest to mortal whim and fate. She rarely converses with others, even the Dryads who serve her as handmaidens, but instead chants a mantra of the names of all those fellow spirits whom she believes have been failed by the Elves. As old as Drycha is, she still possess a crystal-clear memory, and it is doubtful that she will ever reach the end of her tally; new names are added with every battle between Athel Loren and the outside world.


In the early years of the alliance between the Elves and forest, Drycha was ever in evidence about the glades and groves, watching the Elves and examining their every action for any sign of betrayal. She has been seen little in the years since Morghur’s blood was spilt upon her glade, though she is known to commune with Coeddil, a Treeman of great age and power, and serves as his herald while the great being lies shackled in the depths of the Wildwood. Such a thing cannot help but provoke unease, for Coeddil’s distrustful attitude of the Wood Elves is legend. He is so incredibly ancient that it is difficult to ascertain his motivation, for Coeddil has forgotten more than many younger beings — the Elves included — will ever know. If these two embittered spirits have found common cause, as it appears, it can only be a matter of time before the balance of Loren forest is thrown into disarray.

In recent years, strange tales have come to Athel Loren, worrying rumours of Drycha’s activities. On the fringe of the great Drakwald Forest in the Empire, the peasants tell stories of the trees that come alive, hungry for blood. On the edge of the Forest of Arden in Bretonnia, villagers gather only deadwood for their purposes, citing tales of other settlements found ruined and torn, the inhabitants left as scraps of tattered meat by the vengeance of the trees. To many, these events seem as senseless as they are apparently random, but if they are indeed the work of Drycha and her handmaidens, there must surely be a greater goal behind them than mere slaughter — though what that goal is remains to be seen. Alas, even Naieth the Prophetess cannot see the destination for which Drycha strives, for the road leading there is hidden by blood and horror










"Drzewa stanęły do walki,
Olchy w pierwszym szeregu ruszyły do ataku,
Wierzba i Jesion stanęły w drugim szyku,
Ostrokrzew ciemno zielony trwał niewzruszony,
Uzbrojony w groty, raniąc dłonie,
Miarowym krokiem niebo i ziemie zwierał,
Niewzruszony Strażnik Drzwi.

Wrzosowisko niosło ukojenie,
Umęczonym ludziom,
Wytrzymałe topole, dużo w bitwie wycierpiały,
Niektóre z nich legły na polu walki,
Gdy nieprzyjaciel poprzebijał je okrutnie na wylot..."

- fragment Cad Goddeu (Bitwa Drzew) – Staro-walijskiego poematu. Tłumaczenie własne.

 

Po tym krótkim średniowiecznym wstępie (o korzeniach jeszcze starszych, celtyckich), witam wszystkich serdecznie w kolejnej podróży. Dziś ponownie fantasy, ale nie bójcie się, historyczne wpisy nadciągają niczym drakkary wikingów pod Lindisfarne...

Zapraszam do wpisu na temat Drychy, czyli najbardziej mściwej ze wszystkich Driad. Ale najpierw czym są driady?
W mitologii greckiej były to nimfy drzew. Dokładniej, driady były nimfami dębów, choć słowa tego używa się obecnie w odniesieniu do wszystkich drzewnych nimf. Znajdziemy je obecnie w grach RPG, komputerowych, filmach czy literaturze.
Charakteryzują się często kolorem w odcieniu zieleni, brązu lub ogólnie drzewnym ubarwieniem.
Driady są wyznawczyniami kultów związanych z naturą. Stronią od innych ras i zabijają niemal każdego, kto naruszy ich święty lasy. Ich społeczność składa się praktycznie wyłącznie z kobiet (Enty i Drzewce natomiast z męskich przedstawicieli).

Drycha jest potężnym duchem Athel Loren, lasu zamieszkałego przez mieszkańców znanych w Starym Świecie jako Leśne Elfy. Dawno temu, Drycha osiadła pośród korzeni Addaivoch, niegdyś wspaniałej istoty znanej w ostatnich czasach jak Drzewo Nieszczęścia.
Wielu uważa, że Drycha postradała zmysły, po śmierci potężnej bestii Morghura, który skaził na zawsze ziemię po której stąpał. W rzeczywistości jednak, driada była kapryśna i groźna długie lata przed tą tragedią. Drycha dobrze pamięta dni przed nadejściem elfów i nigdy nie wybaczyła głupoty, jaką było spętanie lasu w kajdany śmiertelnego losu.
Mieszkanka Loren rzadko rozmawia z innym, nawet ze służącymi jej Driadami. Zamiast tego, intonuję mantry wymieniając imiona tych wszystkich leśnych duchów, które zostały zapomniane przez elfy...

We wczesnych latach sojuszu pomiędzy elfami i lasem, Drycha często spacerowała po polanach i gajach, obserwując elfy i bacząc na każde ich działanie, szukając najmniejszych oznak zdrady.  

Do Athel Loren doszły w ostatnich latach dziwne i niepokojące pogłoski o działaniach Drychy. W Imperium, na skraju wielkiego lasu Drakwald, chłopi opowiadają historie o drzewach, które ożywają czując głód krwi.  

Na skraju Lasu Arden w Bretonii natomiast, mieszkańcy zbierają dla swoich celów tylko "martwe drewno", powołując się przy tym na opowieści o innych zniszczonych osadach  i porozrywanych ludzkich ciałach. Miała to być zemsta drzew. 
Dla wielu te wydarzenia wydają się bezsensowne i przypadkowe, ale jeśli rzeczywiście są one dziełem Drychy i jej służebnic, zwykła rzeź nie może być głównym celem ich działania. A jaki jest główny powód? Czas pokażę.
Niestety, nawet Naieth, potężna wieszczka leśnych elfów, nie widzi celu do którego dąży Drycha na drodze prowadzącej przez krew i grozę...









sobota, 11 lutego 2017

The Lord of the Rings: Aragorn




Good morning (because the weekend!)

A long time there was nothing to Lord of the Rings game, in the design of well-known movies by Peter Jackson. Presented today the figure is over 15 years old and for me it is quite old and comes from my teenager being and playing years of wargaming. Hence perhaps this sentiment to the figures from this period to the LOTR and WFB 6th edition.

Ranger mini is a typical metal figure of this period (interestingly after 15 years is the norm from other manufacturers) with a few small, not entirely successful details, but it came to my mind quite, quite. I tried to on the one hand to keep the colors known from the movies (browns, greens), on the other, without any radicalism. It was to be my version of Aragorn, made with pure pleasure.

And traditionally a bit of history. 

Aragorn (b. March 1, 2931 of the Third Age, d. Mar. 1 120 of the Fourth Age) is well known as one of the main protagonists of master Tolkien's The Lord of the Rings. In the movie trilogy by Peter Jackson he portrayed him, actor Viggo Mortensen, and in my humble opinion, quite a successful choice.
Literary prototype was Dúnadan, Ranger of the North, son of Arathorn II and Gilraen. Aragorn was also thirty-ninth in a straight line descendant of Isildur, son of Elendil, the founders of the dynasty of kings of Gondor and Arnor. Named after his ancestor Aragorn I. As in his veins flowed the blood of three races: humans, elves and Mayar (by Melian and Elwe, Lúthien and Beren and Idril and Tuor), lived much longer than ordinary people.

Childhood and youth 
When Aragorn was two years old, his father died from shots plowing, which hit him in the eye. Because he was the last living descendant of Elendil, in order to protect was taken with his mother to Rivendell outside half elf Elrond. There he was brought up under a different name Estel (in Sindarin - Hope), to keep the secret from the spies of Sauron existence of an heir of Isildur.

At age 20, when he reached the age of majority, Estel learned from Elrond about his real name and origin, and also received the ring of Barahir and the remains of Narsil, the sword of Elendil. 

The next day, Aragorn met and fell in love with Arwen, daughter of Elrond.

Ranger of the North
As Aragorn II was the sixteenth Captain of the Dúnedain of the North. In the years 2950-3017 Aragorn traveled a lot. In 2956 he met Gandalf, and they became friends. In the years 2957-2980 took place distant wandering, served in the armies of the King of Rohan Thengla and governor of Gondor Ecthelion II. He was known there as Thorongil (Sindarin - Eagle Stars). Realizing the strategic threat that was a fleet of privateers of Umbar, Gondor led the army to attack, which destroyed most of the fleet.In the year 2980 in Lothlórien again he met Arwen, then also on Cerin Amroth promised each other love. Elrond did not agree, however, to give his daughter to a man, unless it is the king of Arnor and Gondor.Prior to 3000 Gandalf, Aragorn drew attention to the Shire. From now on, guards guarding the borders of this land. Local people did not know about the origin or the role of the Guardians, Bree Aragorn was known as Strider. In the year 3009, at the request of Gandalf, Aragorn went in search of Gollum. He caught it in 3017 at the Dead Marshes, and brought a prisoner to the seat of King Thranduil in the Forest Kingdom.

War of the Ring 
30 September 3018 years Aragorn met in the inn the Prancing Pony in Bree Frodo Baggins and joined him. She led him to Rivendell. During this trip he treated Frodo after his injury by the Wizard of Angmar on weathertop. After the council of Elrond was one of the Nine Companions. He led the Fellowship after Gandalf's fall in Moria.At Rauros he sends out in the last journey of Boromir's body and walked with Legolas and Gimli in pursuit of Saruman's orcs. He came to Rohan, he was one of the commanders in the battle of Helm's Deep. In the company of his companions Legolas, Gimli and Grey teams went Paths of the Dead, with the help of the Dead left behind to defeat the Corsairs in Pelargir. He led a large contingent of soldiers of Gondor to the Battle of the Pelennor Fields, where it turned its course. The last battle during the War of the Ring fought under Morannon to distract Sauron from inside Mordor, where Frodo perform the last step of his task.From the moment forging remains in Anduril Narsil Aragorn always carried it.

Ruler
After the defeat of Sauron in the War of the Ring, Aragorn was crowned of King of the United Kingdom of Arnor and Gondor as Elessar (elves stone) and married Arwen. He founded the royal family Telcontar (Strider).
He died in 120 years of the Fourth Age, after 210 years of life. Tron succeeded by his son Eldarion. Aragorn and Arwen also had several daughters, but their names were not mentioned.



Viggo Mortensen as Aragorn

Viggo Mortensen as Aragorn

In Fangorn by Alan Lee



Dzień dobry (bo weekend!)

Dawno nie było nic do figurkowej gry Władca Pierścieni, w designie znanym z filmów Petera Jacksona. Przedstawiana dziś figurka ma przeszło 15 lat i jak dla mnie jest dość stara ( taaak, nie jest z 3ed WFB i nie można się przy jej malowaniu fapować, więc co ja tam mogę wiedzieć ;) i pochodzi z moich lat nastolatkiem będąc i grając w bitewniaki najwięcej. Stąd może ten sentyment do figurek z tego okresu do LOTRa i WFB 6 edycji. 

Model Strażnika jest typową metalową figurką z tego okresu (co ciekawe po 15 latach jest to norma u innych producentów) z kilkoma małymi, nie do końca udanymi detalami, ale i tak w moim przekonaniu wyszła całkiem, całkiem. Starałem się z jednej strony zachować kolorystykę znaną z filmu (brązy, zielenie), z drugiej jednak bez żadnego radykalizmu. Miała to być moja wersja Aragorna, robiona z czystą przyjemnością.

I tradycyjnie trochę historii.
Aragorn (ur. 1 marca 2931 Trzeciej Ery, zm. 1 marca 120 Czwartej Ery) jest jak doskonale wiadomo jednym z głównych bohaterów powieści mistrza Tolkiena Władca Pierścieni. W filmowej trylogii Petera Jacksona wcielił się w niego aktor Viggo Mortensen i moim skromnym zdaniem całkiem to udany wybór.

Literacki pierwowzór był Dúnadanem, Strażnikiem Północy, synem Arathorna II i Gilraeny. Aragorn był również trzydziestym dziewiątym w linii prostej potomkiem Isildura, syna Elendila, założycieli dynastii królów Gondoru i Arnoru. Nazwany został po swym przodku, Aragornie I. Jako że w jego żyłach płynęła krew trzech ras: ludzi, elfów i Majarów (przez Melianę i Elwego, Lúthien i Berena oraz Idril i Tuora), żył znacznie dłużej niż zwykli ludzie.

Dzieciństwo i młodość
Gdy Aragorn miał dwa lata, jego ojciec zginął od strzały orka, która trafiła go w oko. Ponieważ był ostatnim żyjącym potomkiem Elendila, w celu ochrony został zabrany wraz z matką do Rivendell na dwór pół elfa Elronda. Tam został wychowany pod zmienionym imieniem Estel (w sindarin - Nadzieja), by utrzymać w tajemnicy przed szpiegami Saurona fakt istnienia dziedzica Isildura.

W wieku 20 lat, gdy osiągnął pełnoletność, Estel dowiedział się od Elronda o swoim prawdziwym imieniu i pochodzeniu, a także otrzymał pierścień Barahira oraz szczątki Narsila, miecza Elendila.
Następnego dnia Aragorn poznał i zakochał się w Arwenie, córce Elronda.

Strażnik
Jako Aragorn II został szesnastym Wodzem Dúnedainów Północy. W latach 2950–3017 Aragorn wiele podróżował. W roku 2956 poznał Gandalfa, z którym się zaprzyjaźnił. W latach 2957–2980 odbywał dalekie wędrówki, służył w armiach króla Rohanu Thengla i namiestnika Gondoru Ectheliona II. Znany był tam jako Thorongil (sindarin - Orzeł Gwiazdy). Zdając sobie sprawę ze strategicznego zagrożenia, jakie stanowiła flota korsarzy z Umbaru, poprowadził wojsko Gondoru do ataku, w którym zniszczono większość floty.

W roku 2980 w Lothlórien ponownie spotkał Arwenę, wtedy też na Cerin Amroth przyrzekli sobie miłość. Elrond nie godził się jednak wydać córki za człowieka, chyba że byłby królem Arnoru i Gondoru.

Przed rokiem 3000 Gandalf zwrócił uwagę Aragorna na Shire. Od tej pory Strażnicy pilnowali granic tej krainy. Okoliczni mieszkańcy nie wiedzieli o pochodzeniu ani roli Strażników, w Bree Aragorn był znany jako Obieżyświat. W roku 3009, na prośbę Gandalfa, Aragorn udał się na poszukiwanie Golluma. Schwytał go w 3017 na Martwych Bagnach i przywiódł jako jeńca do siedziby króla Thranduila w Leśnym Królestwie.

Wojna o Pierścień
30 września 3018 roku Aragorn spotkał w gospodzie Pod Rozbrykanym Kucykiem w Bree Froda Bagginsa i dołączył do niego. Poprowadził go do Rivendell. W trakcie tej wyprawy leczył Froda po jego zranieniu przez Czarnoksiężnika z Angmaru na Amon Sûl. Po naradzie u Elronda został jednym z Dziewięciu Towarzyszy. Poprowadził Drużynę Pierścienia po upadku Gandalfa w Morii.

Pod wodogrzmotami Rauros wyprawił w ostatnią podróż ciało Boromira i ruszył wraz z Legolasem i Gimlim w pościg za orkami Sarumana. Dotarł do Rohanu, był jednym z dowódców w bitwie o Helmowy Jar. W towarzystwie swoich kompanów Legolasa, Gimliego oraz Szarej Drużyny przeszedł Ścieżką Umarłych, by z pomocą Umarłych z Dunharrow pokonać korsarzy w Pelargirze. Poprowadził też liczny oddział żołnierzy Gondoru do bitwy na Polach Pelennoru, gdzie odwrócił jej przebieg. Ostatnią bitwę w czasie Wojny o Pierścień stoczył pod Morannonem, by odwrócić uwagę Saurona od wnętrza Mordoru, gdzie Frodo wykonywał ostatni etap swojego zadania.

Od chwili przekucia szczątków Narsila w Andúrila Aragorn zawsze nosił go przy sobie.

Panowanie
Po pokonaniu Saurona w Wojnie o Pierścień Aragorn koronowany został na króla Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru jako Elessar (Kamień elfów) oraz poślubił Arwenę. Założył ród królewski Telcontar (Obieżyświat).
Zmarł w 120 roku Czwartej Ery, po 210 latach życia. Tron objął po nim jego syn Eldarion. Aragorn i Arwena mieli również kilka córek, jednak ich imiona nie zostały wymienione.















poniedziałek, 6 lutego 2017

Slaget ved Hjørungavåg / The Battle of Hjörungavágr / Bitwa w zatoce Hjörungavágr



I am glad to to welcome all in this beautiful Monday!

A long time there was nothing about SAGA, the Vikings, Joms or the Nordic beliefs. Therefore, today I invite you to an article devoted to one of the most interesting battles "Viking era".
Description of the battle and the political situation portrayed images own models Vikings and Jomsvikings as part of my armies to SAGA game.


The battle of Hjörungavágr (Slaget ved Hjørungavåg) was legendary epic land-sea battle, which was to be fought at the end of the tenth century between the fleet earls of Lade and invasive fleet of Danish, whose core principal were Jomsvikings drakkars, mighty warriors from a powerful Jomsborg.

Haakon Sigurdsson, a follower of traditional beliefs ancestors ruled Norway as a vassal of the Danish king Harald Blåtand, but in reality he was a ruler completely independent. When Blåtand decided, about 975 years, to introduce Christianity in Norway, Haakon broke off relations with Denmark. In this situation, the king sent north punitive expedition, which led to clashes in Hjörungavágr.

The battle is described in Norwegian royal sagas, such as the "Heimskringla" as well as "Jómsvíkinga saga" and written by Saxo Grammaticus' Gesta Danorum. " These relatively late writings chronicle are quite questionable value, but most historians believe that they contain a grain of truth. Some of the songs of medieval Scandinavian Skalds also mention the battle, including Tora songs Kolbeinsson and Tindra Hallkelssona.


Jómsvíkinga saga presents two opposing descriptions of the bay, where the battle was to be fought. According to the first bay Hjorungavágr is the opposite to the mainland coast of the island Hod (now Hareidlandet, Møre og Romsdal). According to the description of the second bay is located on the southern tip of the island Primsigð / Primsignd, to the north of the island Horund. None of those names today is not known, but it is probably a place located south of Alesund.

Eventually battle, during which there was a strong storm and hail, was won by the Norwegians, who defeated a fleet of Danish-jomsborską, took prisoner and killed many opponents. After the battle, they beheaded dozens of prisoners. Life saved only young Joms ...


About Vagn, the fearless.
Vagn Åkesson was a Norseman of the late 10th century, mentioned in the Jómsvíkinga saga. At the age of 12, Vagn, a precocious warrior, applied for admission to the mercenary brotherhood of the Jomsvikings. According to the Jómsvíkinga saga, Vagn was the son of Aki, a son of the Jomsviking chieftain Palnatoke. Intrigued by the courage displayed by Vagn, his grandfather Palnatoke allowed him (after first attempting to dissuade him) to prove his worth with a duel against Sigvaldi Strut-Haraldsson, whom Vagn defeated. He was admitted to the order despite the Jomsviking rule that no man under the age of 18 be allowed to join.

Palnatoke adopted Vagn, who is described as one of the most fearless of the Jomsvikings, as a sort of protégé. Vagn's courage stand in sharp contrast to the pragmatism (some would say cowardice) displayed by Sigvaldi. After Palnatoke's death, Sigvaldi became leader of the order.

At the Battle of Hjörungavágr, he ordered a retreat, an order which Vagn angrily refused to obey. According to the saga, Vagn even threw his spear in Sigvaldi's direction, but missed. Vagn managed to survive the battle with honor and was spared by Eiríkr Hákonarson, while Sigvaldi became the object of ridicule.







Miło mi wszystkich powitać w ten piękny poniedziałek!

Dawno nie było nic traktującego o Sadze, wikingach lub wierzeniach nordyckich. Dlatego dziś zapraszam na artykuł poświęcony jednej z ciekawszych bitew "ery wikingów".
Opis bitwy, jak i sytuacji politycznej zobrazowałem zdjęciami własnych modeli wikingów oraz Jomswikingów, będących częścią moich armii do gry SAGA.


Bitwa w zatoce Hjörungavágr (nor. Slaget ved Hjørungavåg) była legendarna epicką bitwą lądowo- morską, jaka miała zostać stoczona u schyłku X wieku pomiędzy flotą Jarlów z Lade i inwazyjną flotą duńską, której trzon główny stanowiły drakkary Jomswikingów, cieszących się złą sławą rozbójników morskich z potężnego Jomsborga.
 

Haakon Sigurdsson, wyznawca tradycyjnych wierzeń przodków władał Norwegią jako wasal duńskiego króla Haralda Sinozębego, ale w rzeczywistości był władcą zupełnie niezależnym. Gdy Sinozęby postanowił, około 975 roku, wprowadzić w Norwegii chrześcijaństwo, Haakon zerwał stosunki z Danią. W tej sytuacji król wysłał na północ ekspedycję karną, która doprowadziła do starcia pod Hjörungavágr.

Bitwa została opisana w norweskich sagach królewskich, jak na przykład w "Heimskringla", a także w "Jómsvíkinga saga" oraz w spisanych przez Saxo Grammaticusa "Gesta Danorum". Te stosunkowo późne zapiski kronikarskie mają dość wątpliwą wartość, ale większość historyków uważa, że zawierają ziarno prawdy. Niektóre utwory średniowiecznych skandynawskich skaldów także wspominają o bitwie, m.in. pieśni Tora Kolbeinssona i Tindra Hallkelssona.


Jómsvíkinga saga prezentuje dwa przeciwstawne opisy zatoki, w której bitwa miała zostać stoczona. Zgodnie z pierwszym zatoka Hjorungavágr znajduje się na przeciwległym do lądu stałego wybrzeżu wyspy Hoð(obecnie Hareidlandet, w regionie Møre og Romsdal). Według opisu drugiego zatoka znajduje się na południowym krańcu wyspy Primsigð/Primsignd, na północ od wyspy Horund. Żadna z tych nazw nie jest dziś znana, ale chodzi zapewne o miejsce położone na południe od Alesundu.

Ostatecznie bitwa, w czasie której doszło do silnej burzy i gradobicia, została wygrana przez Norwegów, którzy rozgromili flotę duńsko-jomsborską, wzięli do niewoli i uśmiercili wielu przeciwników. Po bitwie ścięto kilkudziesięciu jeńców. Życie ocalił jedynie młody Joms...

O Wagnie Odważnym.
Wagn Akeson był wikingiem żyjącym u schyłku X wieku, wymienionym w runicznym poemacie "Jomsviking saga".

Zgodnie z sagą, w wieku lat 12 Wagn, znakomicie zapowiadający się wojownik, poprosił o przyjęcie do sekretnego bractwa Jomswikingów. Według tego żródła, Wagn był synem Akego i wnukiem Palnatokiego. Dziadek Palnatoki, zbudowany postawą wnuka, zezwolił mu na pojedynek z Sigvaldim, którego Wagn pokonał. Chłopiec został przyjęty do bractwa mimo obowiązującej zasady, że nikt w wieku poniżej 18 roku życia nie może być członkiem tej społeczności.

Palnatoki zaadoptował Wagna, określanego mianem najbardziej nieustraszonego wśród Jomswikingów. Odwaga Wagna stanowi w sadze zdecydowane przeciwieństwo do pragmatyzmu – by nie powiedzieć tchórzostwa – Sigvaldiego. Jednak po śmierci Palnatokiego przywódcą bractwa został właśnie Sigvaldi, najstarszy i pierwszy do tego zaszczytu.

W trakcie bitwy w zatoce Hjörungavágr miał on nakazać odwrót, co Wagn ze wzgardą odrzucił. Cisnął nawet w stronę Sigvaldiego włócznią, lecz nie trafił. Wagn po przegranej bitwie dostał się do niewoli, ale nie został zgładzony, jak inni jeńcy, bowiem swą odwagą zaimponował norweskim wodzom. W przeciwieństwie do niego Sigvaldi stał się przedmiotem ich drwin.
O dalszym życiu Wagna Akesona nie ma w norweskich, duńskich czy szwedzkich sagach żadnych informacji.